
Het ACV berekent de gemiddelde belastingstijging op 4.000 € per gezin, wat waarschijnlijk een geloofwaardig mediaan bedrag is, op intuïtieve wijze.
Maar het is nog niet voorbij: de (valse) beloften van belastingverlaging leiden tot (echte) stijgingen van de gemeentebelastingen, in de vorm van gemeentelijke opcentiemen en verhogingen van de onroerende voorheffing.
We zien het nog niet, maar het zal duidelijk worden in de zomer voor de onroerende voorheffing, en bij de aanmelding van de inkomsten 2025, in de winter.
Dus? We zullen ons realiseren dat de fiscale last stijgt zonder enige extra dienst voor natuurlijke personen, en zelfs met een afname van de kwaliteit, aangezien zoveel functies, zoals justitie en onderwijs, ondergefinancierd zijn.
En pas op: als het Brussels gewest de belastingen verhoogt, zal een breekpunt bereikt zijn.
Want eerlijk gezegd, belastingheffing vereist een wederzijdse toestemming: we betalen belastingen om een collectieve dienst te ontvangen.
Eigenlijk maakt deze federale regering, die het terugdringen van het begrotingstekort tot een masculien symbool verheft, mij diep bedroefd, want ik geloof in de Staat: het herdenken van fiscaliteit en parafiscaliteit, rustig, grondig, met de hulp van talrijke georganiseerde lichamen en academische versterkingen, om echt een nieuw België te laten ontstaan, verrassend, onverwacht, begrijpelijk, en vooral dat de publieke steun wint.
Het is jammer: België is een land met een collectieve intelligentie, slecht afgestemd, buitengewoon. Ik heb er altijd in geloofd, en ik geloof er nog steeds in.